ลักษณะของพลับพลาดาวิด

พลับพลาดาวิด เป็นชื่อที่ใช้กับเต็นท์ที่กษัตริย์ดาวิดขึงออกคลุมหีบพระโอวาทไว้บนภูเขาศิโยนในกรุงเยรูซาเล็ม เป็นศูนย์กลางการนมัสการในรูปแบบใหม่ที่เต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี  เป็นสิ่งที่แตกต่างไปจากการนมัสการที่พลับพลาของโมเสสซึ่งเต็มไปด้วยความเคร่งครึม และแทนที่จะถวายเครื่องบูชาด้วยสัตว์  พลับพลาดาวิดถวายเครื่องบูชาด้วยการสรรเสริญ  ความชื่นชมยินดีและการโมทนาพระคุณ

สดด.95:2 ให้เราทั้งหลายเข้ามาอยู่เฉพาะเบื้องพระพักตร์ด้วยโมทนา ให้เรากระทำเสียงชื่นบานถวายพระองค์ด้วยบทเพลงสรรเสริญ

สดด.100:4 จงเข้าประตูของพระองค์ด้วยการโมทนา  และเข้าบริเวณพระนิเวศของพระองค์ด้วยการสรรเสริญ  จงถวายโมทนาขอบพระคุณพระองค์  จงถวายสาธุการแด่พระนามของพระองค์

สดด.141:2 ขอให้คำอธิษฐานของข้าพระองค์เป็นดังเครื่องหอมต่อพระพักตร์พระองค์  และที่ข้าพระองค์ยกมือขึ้นอธิษฐานเป็นดังเครื่องสัตวบูชาเวลาเย็น

พลับพลาดาวิดเป็นรูปแบบการนมัสการของคริสตจักรในปัจจุบัน

กจ.15:16 ภายหลังเราจะกลับมา  และเราจะสร้างพลับพลาของดาวิดซึ่งพังลงแล้วขึ้นใหม่  ที่ร้างหักพังนั้นเราจะก่อขึ้นอีกและจะตั้งขึ้นใหม่

คส.3:16 จงให้พระวาทะของพระคริสต์ดำรงอยู่ในตัวท่านอย่างบริบูรณ์  จงสั่งสอนและเตือนสติกันด้วยปัญญาทั้งสิ้น  จงร้องเพลงสดุดีเพลงนมัสการ  และเพลงสรรเสริญด้วยใจโมทนาขอบพระคุณพระเจ้า

อฟ.5:19 จงปราศรัยกันด้วยเพลงสดุดี  เพลงนมัสการ  และเพลงสรรเสริญ  คือร้องเพลงสรรเสริญและสดุดีจากใจของท่าน  ถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า

พลับพลาดาวิดเจาะจงไปที่พระเยซูคริสต์  ทรงมีสิทธิอำนาจสูงสุดที่จะรับคำสรรเสริญผ่านคริสตจักรของพระองค์  พระเยซูคริสต์ทรงเป็นกษัตริย์  เป็นปุโรหิตหลวงและเป็นผู้รับการเจิมของพระเจ้า

วว.1:6 และทรงตั้งเราไว้  ให้เป็นอาณาจักรและเป็นปุโรหิตของพระเจ้าพระบิดาของพระองค์  พระเกียรติและไอศวรรย์จงมีแด่พระองค์สืบๆ ไปเป็นนิตย์  อาเมน

วว.19:10 แล้วข้าพเจ้าได้ทรุดตัวลงแทบเท้าของท่านเพื่อจะนมัสการท่าน  แต่ท่านได้กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า  "อย่าเลย  ข้าพเจ้าเป็นเพื่อนผู้รับใช้เหมือนกับท่าน  และพวกพี่น้องของท่านที่ยึดถือคำพยานของพระเยซู  จงนมัสการพระเจ้าเถิด"  เพราะว่าคำพยานกล่าวถึงพระเยซูนั้นเป็นหัวใจของการเผยพระวจนะ

หีบพันธสัญญาเป็นหีบใบเดียวกับของโมเสสหรือเปล่า

ใช่  จริงๆ แล้วหีบพันธสัญญาอยู่ในพลับพลาของโมเสส  แต่ในปี กคศ.1050 ดาวิดนำหีบใบนี้ไปไว้ที่เต้นท์พลับพลาดาวิด ( 2 ซมอ.6 ; 1 พศด.13-16 )  หีบอยู่ที่พลับพลาดาวิดประมาณ 40 ปี จนกระทั่งซาโลมอนสร้างพระวิหารเสร็จจึงย้ายไปที่วิหารซาโลมอน ในปี กคศ.1010  ( 2 พศด.5-7 )

พลับพลาดาวิดเกี่ยวข้องกับพวกเราอย่างไรในทุกวันนี้

ผู้เผยพระวจนะอาโมสกล่าวถึงพลับพลาของดาวิดว่า “ในวันนั้น เราจะยกกระท่อมของดาวิดที่ล้มลงแล้วนั้นตั้งขึ้นใหม่ และซ่อมช่องชำรุดต่างๆ เสีย และยกที่สลักหักพังขึ้น และสร้างเสียใหม่อย่างในสมัยโบราณกาล” (อมส.9:11) คำเผยพระวจนะนี้ถูกอธิบายโดยผู้นำในศตวรรษแรกของคริสตจักร ซึ่งได้เกิดขึ้นในขณะนั้น “ ครั้นจบแล้วและนิ่งอยู่ยากอบจึงกล่าวว่า  "พี่น้องทั้งหลาย  ขอฟังข้าพเจ้า  สิเมโอนได้บอกแล้วว่า  พระเจ้าได้ทรงเยี่ยมเยียนคนต่างชาติครั้งแรก  เพื่อจะทรงเลือกชนกลุ่มหนึ่งออกจากเขาทั้งหลายให้เป็นของพระองค์ คำของผู้เผยพระวจนะก็สอดคล้องกับเรื่องนี้  ดังที่ได้เขียนไว้แล้วว่า  "ภายหลังเราจะกลับมา  และเราจะสร้างพลับพลาของดาวิดซึ่งพังลงแล้วขึ้นใหม่  ที่ร้างหักพังนั้นเราจะก่อขึ้นอีกและจะตั้งขึ้นใหม่  เพื่อคนอื่นๆ  จะได้แสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า  คือบรรดาคนต่างชาติซึ่งเราจองไว้  องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงแจ้งเหตุการณ์เหล่านี้ให้ทราบแต่โบราณกาลได้ตรัสไว้แล้ว” (กจ.15:13-18)

ยากอบนำ อมส.9:11 มาแสดงให้เห็นว่า ความรอดจะมาถึงคนต่างชาติ และเขาจะได้รับการไถ่ไว้โดยอยู่ในช่วงเวลาของการฟื้นฟูพลับพลาของดาวิด อันเป็นสถานที่สำหรับการนมัสการโดยมีพระเยซูคริสต์เป็นศูนย์กลาง เพื่อแสดงถึงการมีสิทธิอำนาจของพระองค์ในคริสตจักร และโดยผ่านทางพลับพลาดาวิดการเก็บเกี่ยวอย่างยิ่งใหญ่ก็จะตามมา

การนมัสการในรูปแบบของดาวิดหมายถึงอะไร

การนมัสการในรูปแบบนี้หมายถึงการนมัสการในวิญญาณของพลับพลาดาวิด ในรูปแบบที่ปฏิบัติในพลับพลานั้น รวมถึงการใช้บุคลากรต่างๆ และแนวความคิดเบื้องหลังของรูปแบบดังกล่าว  ที่พลับพลาดาวิดมีการร้องเพลง การใช้เครื่องดนตรีหลากหลายชนิด การยืน, การคุกเข่า, การก้ม-กราบ, การชูมือ, การปรบมือ และการร่ายรำ

การนมัสการในรูปแบบของดาวิด เต็มไปด้วยการแสดงออกของความรัก  ดังเช่นพระเยซูได้ตรัสไว้  ให้รักพระเจ้าด้วยสุดใจของตน ซึ่งประกอบด้วยการรักด้วยสุดจิต สุดใจ สุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลัง

มก.12:30 และพวกท่านจงรักพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน  ด้วยสุดความคิดและด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน

พระคัมภีร์หลักที่พูดถึงพลับพลาดาวิด

เรื่องราวของการจัดตั้งพลับพลาดาวิดถูกกล่าวไว้ใน 2 ซมอ.6 และ 1 พศด.13-16  จากการศึกษาเราพบว่า  ดาวิดเตรียมสถานที่สำหรับหีบของพระเจ้า (1 พศด.15:1) คนเลวีชำระตนเพื่อการรับใช้ (1 พศด.15:14) พวกเขามีหน้าที่ในการแบกหีบของพระเจ้าและปรนนิบัติพระเจ้า

(1 พศด.15:2) คนอิสราเอลมีส่วนร่วมในขบวนแห่ (1 พศด.15:3) ซึ่งประกอบไปด้วยกลุ่มนักร้องและนักดนตรี (1 พศด.15:16-21) และกลุ่มนักร่ายรำ (2 ซมอ.6:16, 1 พศด.15:29)

ในพระคัมภีร์ใหม่มีหลายครั้งที่พระเยซูคริสต์ และอัครสาวกอ้างถึงพระคัมภีร์สดุดี และหนังสือคำพยากรณ์เล็งถึงพระมาซีฮาจะมาจากเชื้อสายของดาวิด และกล่าวถึงคริสตจักรว่าเป็นพระวิหารของพระเจ้า  เช่น  1 คร.3:16 “ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่าท่านเป็นวิหารของพระเจ้า  และพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่ในท่าน” และ อฟ.2:19-22 19 เหตุฉะนั้นท่านจึงไม่ใช่คนต่างด้าวต่างแดนอีกต่อไป  แต่ว่าเป็นพลเมืองเดียวกันกับธรรมิกชน  และเป็นครอบครัวของพระเจ้า 20 ท่านได้ถูกประดิษฐานขึ้น  บนรากแห่งพวกอัครทูตและพวกผู้เผยพระวจนะ  พระเยซูคริสต์ทรงเป็นศิลามุมเอก 21 ในพระองค์นั้นทุกส่วนของโครงร่างต่อกันสนิท  และเจริญขึ้นเป็นวิหารอันบริสุทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า 22 และในพระองค์นั้น  ท่านก็กำลังจะถูกก่อขึ้นให้เป็นที่สถิตของพระเจ้าในฝ่ายพระวิญญาณด้วย

ส่วนพลับพลาดาวิดพูดชัดเจนใน กจ.15:16-17  นอกจากนี้ยังหนุนใจให้คริสตจักรร้องเพลงสดุดี เพลงนมัสการ และเพลงสรรเสริญในฝ่ายวิญญาณ (อฟ.5:19 ; คส.3:16 ; 1 คร.14:15) ให้ชูมือในการอธิษฐาน (1 ทธ.2:8) และถวายเครื่องบูชาด้วยการสรรเสริญแด่พระเจ้า (ฮบ.13:15) พระคัมภีร์วิวรณ์ให้เราเห็นภาพของการนมัสการในสวรรค์ที่มีการโห่ร้อง (วว.19:1) ใช้คำว่า “ฮาเล-ลูยา” (วว.19:7) ร้องเพลงบทใหม่ (วว.5:9)  และการก้มกราบ (วว.4:10)

การฟื้นฟูนี้คริสเตียนทุกคนสามารถมีส่วนร่วมใช่ไหม

แน่นอน! การฟื้นฟูพลับพลาของดาวิดไม่ใช่การฟื้นฟูของกลุ่มคาริสเมติค กลุ่มเพนเทครอส หรือกลุ่มเมไซยาห์ของคนยิว  - คริสเตียนจากทุกเชื้อชาติ ทุกกลุ่มวัฒนธรรม พระเยซูทรงไถ่เราจากทุกเผ่าพันธุ์ ทุกภาษา ทุกกลุ่มคน และทุกชนชาติ (วว.5:9 “และเขาทั้งหลายก็ร้องเพลงใหม่  ว่าดังนี้  "พระองค์ทรงเป็นผู้ที่สมควรจะทรงรับม้วนหนังสือ  และแกะตราม้วนหนังสือนั้นออก  เพราะว่าพระองค์ทรงถูกปลงพระชนม์แล้ว  และด้วยพระโลหิตของพระองค์นั้น  พระองค์ได้ทรงไถ่คนทุกเผ่า  ทุกภาษา  ทุกชาติและทุกประเทศเพื่อถวายแด่พระเจ้า”) ให้เป็นปุโรหิต เพื่อจะรับใช้พระองค์ในการนมัสการ การชูมือนมัสการไม่ใช่รูปแบบของพวกแคริสเมติคสไตล์ แต่เป็นรูปแบบของพระคัมภีร์ที่ใช้ในการนมัสการพระเจ้า (สดด.134:21 “จงยกมือของท่านขึ้นตรงต่อสถานนมัสการ  และถวายสาธุการแด่พระเจ้า”) การนมัสการด้วยการเต็มล้นในพระวิญญาณบริสุทธิ์  ไม่ใช่เป็นวิถีการนมัสการของพวกเพนเทคอส แต่เป็นของทุกคนที่เป็นคริสเตียน (อฟ.5:18-20 “ และอย่าเมาเหล้าองุ่นซึ่งจะทำให้เสียคน  แต่จงประกอบด้วยพระวิญญาณ 19 จงปราศรัยกันด้วยเพลงสดุดี  เพลงนมัสการ  และเพลงสรรเสริญ  คือร้องเพลงสรรเสริญและสดุดีจากใจของท่าน  ถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า 20 จงขอบพระคุณพระเจ้าคือพระบิดาสำหรับสิ่งสารพัดเสมอ  ในพระนามของพระเยซูคริสตเจ้าของเรา”) พระบิดาทรงแสวงหาผู้ที่นมัสการพระองค์ด้วยจิตวิญญาณและความจริง การฟื้นฟูพลับพลาดาวิดเป็นการฟื้นฟูการนมัสการด้วยจิตวิญญาณและความจริง

เราจะมีส่วนในการฟื้นฟูนี้ได้อย่างไร

ในระดับส่วนตัวของแต่ละคน เราสามารถศึกษาเรื่องพลับพลาของดาวิดที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ และนำไปประยุกต์ในคริสตจักรของเราเอง เพิ่มช่วงเวลาของการสรรเสริญและนมัสการ แม้ในชีวิตส่วนตัวในช่วงการเฝ้าพระเจ้าส่วนตัวทุกเช้า-ค่ำ ในการอ่านพระคัมภีร์และอธิษฐาน เราก็สามารถเพิ่มการสรรเสริญเข้าไป  ในคริสตจักรท้องถิ่นในการนมัสการร่วมกันเราสามารถเปิดโอกาสให้สมาชิกมีช่วงเวลาของการถวายเครื่องบูชาด้วยคำสรรเสริญแด่พระเยซู นอกจากนี้ในภาพรวม เราสามารถขยายการมีส่วนร่วมออกไปสู่กลุ่มพี่น้องอื่นๆ ในโอกาสพิเศษที่มีการนมัสการร่วมกัน  หลายๆ คริสตจักรมารวมกัน อาจเป็นคืนนมัสการพิเศษวันศุกร์ หรือวันเสาร์  บางครั้งอาจจัดเป็นการนมัสการ 24 ชั่วโมง หรือจัดเป็นสัปดาห์ของการนมัสการตลอด 7 วัน จงหาโอกาสที่จะฟื้นฟูพลับพลาดาวิดขึ้นในเมืองของเราและในประเทศของเรา