www.weloveworship.com

พระเจ้าปรารถนาให้ลูกของพระองค์ทุกคนมีอิสรภาพในการนมัสการพระองค์ ทั้งร่ายกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ   ถึงแม้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่ถูกเรียกให้ปรนนิบัติที่ประชุมด้วยการร่ายรำก็ตาม  แล้วเราจะรู้อย่างไรว่า พระเจ้าทรงเรียกเราเพื่อปรนนิบัติพระเจ้าในการร่ายรำหรือไม่ ? หรือเราเองมีใจปรารถนา ในการแสดงความรัก และความสัมพันธ์ที่มีต่อพระเจ้า ผ่านทางการร่ายรำ หรือเปล่า?  อย่างไรก็ตาม ใจปรารถนานั้นก็ไม่ใช่การทรงเรียก ใจปรารถนาที่จะปรนนิบัติพระเจ้าในการร่ายรำนั้น อาจมาจากพื้นฐาน 3 ประการ คือ

1. มาจากพระเจ้า
2. มาจากความปรารถนาจะเป็นที่ยอมรับ
3. มาจากการที่เคยมีพื้นฐานการร่ายรำอยู่แล้ว และทำให้คิดว่า พระเจ้าคงจะใช้เราจากสิ่งที่เรามีอยู่แล้ว

หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะความภาคภูมิใจในความสามารถของตนเอง หรือ อยากจะโชว์ผู้อื่น (Show off) ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ความปรารถนานั้นต้องมาจากความจริงใจ และต้องการมอบถวายสิ่งนี้ที่แท่นบูชาต่อหน้า พระพักตร์พระเจ้า โดยปกติแล้วพระเจ้าจะทรงเปิดเผยน้ำพระทัยแก่เราผ่านทาง

1. ผ่านทางพระวจนะพระเจ้า
2. ผ่านทางการอธิษฐาน
3. ผ่านผู้นำที่เติบโตในพระเจ้า
4. ผ่านสันติสุขในจิตใจ
5. ผ่านสถานการณ์

หลายครั้ง การมองแค่บางมุม อาจทำให้เราเข้าใจผิดได้ เพราะถ้าพระเจ้าทรง เปิดเผยน้ำพระทัยแก่เราแล้ว เราจะพบว่า จะเกิดการสอดคล้องซึ่งกันและกันพระองค์จะไม่ขัดแย้งในพระองค์เอง

ใน ยรม.29 : 11 – 14 พระเจ้าทรงสัญญาที่จะนำเรา และสำแดงน้ำพระทัยของพระองค์ต่อชีวิตของเราอยู่แล้ว       การรับใช้ในร่ายรำนั้น เราต้องขออนุญาตผู้นำของเราและหัวหน้าทีมนมัสการ นักร่ายรำนั้นก็เช่นเดียวกับนักดนตรีที่ต้องได้รับการเจิม และนักร่ายรำนั้นต้องเป็นคนที่สามารถจะได้ยินเสียงของพระเจ้า และแปลสิ่งที่ได้ยินออกมาเป็นการเคลื่อนไหวได้     อาจมีหลายคนออกมาร่ายรำต่อที่ประชุมโดยไม่เหมาะสม ทั้งนี้อาจเป็นเพราะ


1. พวกเขามีชีวิตที่ไม่ถูกต้องต่อพระเจ้า ซึ่งทำให้การร่ายรำของเขาไม่ได้แสดงถึงการยอมจำนนต่อพระเจ้า และทำให้การร่ายรำของเขาไม่มีสิทธิอำนาจ 

2. พวกเขาตอบสนองความรู้สึกของตนเอง แทนที่จะให้เป็นการนำจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ 

3. พวกเขามีความสามารถ แต่ไม่มีการเจิมจากพระเจ้า

ดังนั้น ในการปรนนิบัติพระเจ้าในการร่ายรำ ต้องมี

- มีชีวิตที่ถูกต้องกับพระเจ้า เติบโตฝ่ายวิญญาณ
- มีความสามารถ
- มีการเจิม

ปราศจาก 3 สิ่งนี้แล้ว การร่ายรำของเราก็ห่างไกลการนมัสการ และพลาดไปจากพระประสงค์พระเจ้า ที่พระองค์ปรารถนาให้เราเป็นในฐานะนักร่ายรำ