บทนำ

นานมาแล้วที่คำว่า “ศิลปะ” ไม่ได้รับการยอมรับ ในวงการคริสเตียน และคำว่าร่ายรำ (Dance) ก็มักจะทำให้คริสเตียนนึกถึงเรื่องฝ่ายโลก คริสเตียนถูกสร้างชีวิตให้เป็นผู้ที่เต็มไปด้วยความรู้ แต่ไม่ได้เป็นผู้มีชีวิตอย่างสมดุลย์  พระเยซูมาเพื่อ “จะได้ชีวิตอย่างครบบริบูรณ์” (ยน 10 :10) นั้นหมายถึงทั้งฝ่ายร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม รวมไปถึง ด้านจิตวิญญาณด้วย เราได้สูญเสียความสดใหม่ และเริ่มกลายเป็นพวกเคร่งศาสนา หลายครั้งเราก็กำลังสูญเสียความชื่นชมยินดีที่แท้จริงในฐานะบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ไป ดังนั้นเราต้องกลับมาทำความเข้าใจกันอีกครั้ง ถึงการแสดงออกในความชื่นชมยินดีในความรอดของเรา ซึ่งทางหนึ่งที่เราสามารถจะทำได้คือ การแสดงออกผ่านทางการร่ายรำ  ไม่ว่าจะเป็นวัยหรือเพศใดนั้น พระเจ้าไม่ได้ทรงเห็นว่ามีความแตกต่างกัน พระบัญชาของพระเจ้า คือ “จงสรรเสริญพระองค์ด้วยการ่ายรำ” เมื่อเราเปิดตัวเองออก เราจะพบว่าพันธนาการและสิ่งผูกมัดต่าง ๆ จะหลุดออกจากไป และเราก็จะได้เรียนรู้อิสระภาพในการนมัสการมากยิ่งขึ้น ไม่มีใครสักคนที่จะมีการแสดงออกในการร่ายรำที่เหมือนกันทุกประการ นั่นก็เป็นเพราะว่า ความรักของเราที่มีต่อพระบิดาที่ทรงสร้างเรา ของแต่ละบุคคลนั้นมีความเป็นเอกลักษณ์ ดังนั้นการพรรณนาถึงพระลักษณะของพระเจ้าจึงต่างมุมมองกันออกไป   
เมื่อเราได้สำแดงตัวเองและความรักของเราต่อพระบิดาผ่านการเคลื่อนไหวในการร่ายรำ ไม่ว่าโดยส่วนตัวหรือ ในการปรนนิบัติก็ตาม ผู้อื่นก็จะมองเห็น พระคริสต์และพระสิริของพระองค์ ในตัวเราด้วย

สรรเสริญพระเจ้าด้วยการร่ายรำ

บทที่ 1 นิยามของการร่ายรำ

ในพจนานุกรมได้ให้ความหมาย คำว่าเต้นรำหรือร่ายรำว่า เป็นการเคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรี การเคลื่อนไหวเท้าและร่างกายตามจังหวะดนตรี การกระโดดเต้นด้วยความดีใจ เป็นต้น แต่การร่ายรำที่แท้จริงนั้น มีความหมายมากกว่านั้น การร่ายรำเป็นการแสดงออกถึงสิ่งที่ในใจ ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่เพียงการเคลื่อนไหวร่างกาย เพราะถ้าเราให้ความหมายเพียงเท่านี้ การร่ายรำ จะถูกลดคุณค่าลงมาเป็นเพียงแค่ ทักษะ หรือ เทคนิคการร่ายรำเท่านั้น

การเต้นแบบอื่น เช่น การเต้นบัลเล่ต์ หรือ แจ๊ส จะแตกต่างกับการร่ายรำนมัสการอย่างสิ้นเชิง เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นการสวมบทบาท นักเต้น ก็ต้องเต้นไปตามบทที่ถูกกำหนดไว้ แต่การร่ายรำ เป็นการใช้ร่างกายแสดงออก ตามการตอบสนองของจิตใจ
เราไม่สามารถคาดเดาได้ว่าการนมัสการวันนี้พระเจ้าจะพูดอะไรกับเรา เราจะรู้ก็ต่อเมื่อ พระองค์สำแดงให้เราเข้าใจเท่านั้น หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องตอบสนองพระสุรเสียงของพระองค์ และเราจะพบการตอบสนองของประชากรของพระเจ้าตลอดพระคัมภีร์ทั้งเล่ม การตอบสนองนั้นมีอยู่หลายรูปแบบ เช่น การโบกมือ, การตบมือ , การลิงโลด , และร่ายรำเผยพระวจนะ เป็นต้น  เราจะเห็นว่าการร่ายรำเป็นสิ่งที่ทำด้วยหัวใจเช่นเดียวกับที่ทำด้วยร่างกาย และเป็นวิธีการแสดงออกถึงจิตใจแห่งการนมัสการด้วย ในฐานะที่เราเป็นคริสเตียน เราไม่สามารถหลอกตัวเอง และคิดว่าการร่ายรำก็เป็นการแสดงเหมือนละครเวทีได้ เราควรให้พระวจนะพระเจ้าเป็นแนวทางแก่เราดีกว่า ไม่ใช่ยึดติดกับความคิด อคติหรือประเพณี ดังนั้นเราจะมาศึกษากันว่า พระคัมภีร์กล่าวถึงการร่ายรำไว้อย่างไรบ้าง